Femke Ton
Zangdocente Rotterdams Conservatorium

Ik gun de leerlingen van nu de inspirerende schooltijd die ik zelf ervaren heb. Ik doe mee!

Mijn naam is Femke Ton en ik zat op de Hugo de Groot school tussen 1977 en 1984. Ik heb atheneum gevolgd en heb daar 7 jaar over gedaan. In die tijd werd er veel georganiseerd op cultureel niveau, maar ook waren er allerlei andere activiteiten.
Zo ben ik in 1981 meegegaan op ‘Alpenkamp’: een reisje naar Zwitserland in de zomervakantie, georganiseerd door Liesbeth Roodbol (een wiskunde docente van de Hugo de Groot) en een hele staf aan oud-leerlingen. Met een flinke groep leerlingen gingen we dagelijks heftige bergwandelingen maken. Het was geweldig en het heeft mij 2 hele belangrijke dingen gebracht: mijn 2 kinderen en een zangcarrière. Laat me dat even toelichten. In Zwitserland werd ik verliefd op de vader van mijn kinderen (rond mijn 30e kreeg ik mijn 2 kinderen, maar helaas ben ik uiteindelijk van hun vader gescheiden). Op Alpenkamp was het gebruikelijk om te zingen; voor het eten, tijdens het wandelen en ’s avonds voor het slapen. Al snel vond men in mij een ‘echte’ zangeres; ik werd steeds gevraagd om solo voor de groep te zingen. Door allerlei aanmoedigingen toen en deelname aan de schoolband (o.l.v. Paul van Oers, de muziekdocent), ben ik uiteindelijk (na wat omzwervingen) conservatorium gaan studeren. In 1994 ben ik daar afgestudeerd en het is nu de plek waar ik zelf als zangdocente aan verbonden ben.
Ik vond dat er in mijn Hugo de Groot tijd erg gekeken werd naar wat je kon en niet naar wat je niet kon. Hierdoor heb ik mij op school toen kunnen profileren als zangeres. In plaats van dat men dat raar vond, heb ik daar altijd veel respect door gekregen.
Nog steeds bestaat mijn vriendenkring gedeeltelijk uit Hugo de Groot mensen. Er was een grote verbondenheid, die ik de rest van mijn leven heb meegenomen. Jaren nadat ik er weg was, hoorde ik dat de school er niet goed voor stond; dat ging me aan het hart. Veel later las ik in de krant van de nieuwe rector en de nieuwe wind die er was gaan waaien. Nog weer later zag ik de documentaire over ‘mijn’ school op tv. Ik was onder de indruk en kreeg weer dat oude gevoel terug van een school die er is voor de ontwikkeling van jongeren en die kijkt waar hun ambitie dan wel hun talent ligt. Ik voelde me weer verbonden.
Nu ik zelf in het onderwijs zit, besef ik pas hoe zwaar het is om leerlingen te motiveren. Het lukt in ieder geval niet met achterover leunen en je lesjes afdraaien. Wat een school nodig heeft is een team van gedreven mensen. Zo ontwikkel je wederzijds respect en krijg je leerlingen die graag naar school gaan en later met een goed gevoel terugkijken op deze periode.

Dank je Hugo de Groot!!!!!!